Dy kokrra farash u gjendën pranë njëra-tjetrës në një tokë pjellore, në kohën e mbjelljeve të vjeshtës.
Fara e parë tha:
"Unë dua të rritem! Dua t'i shtrij rrënjët thellë në tokë dhe të forcohem, që një ditë filizi im të çajë sipërfaqen e dheut. Dua të nxjerr sythat e njomë si lajmëtarë të ardhjes së pranverës. Dua të ndiej ngrohtësinë e diellit dhe freskinë e vesës së mëngjesit mbi petalet e mia!"
Dhe filloi të rritej.
Fara e dytë tha:
"Çfarë fati më ka gjetur! Kam frikë. Nëse i lëshoj rrënjët thellë në tokë, kush e di çfarë më pret në atë errësirë. Nëse përpiqem të dal mbi sipërfaqe, mund të dëmtoj filizat e mi të brishtë. Nëse nxjerr sythat, mund t'i shohë një kërmill dhe t'i hajë. Nëse çel lulet, mund të vijë një fëmijë dhe të më këpusë. Jo, do të pres një kohë më të sigurt."
Dhe mbeti duke pritur.
Në fillim të pranverës erdhi një pulë, e cila po gërmonte tokën në kërkim të ushqimit. Ajo gjeti farën që po priste dhe e gëlltiti.

Mësimi i tregimit

Problemet dhe sfidat tona janë shkallët drejt suksesit. Sfida e motorit të një anijeje është të mposhtë rezistencën e ujit, dhe pikërisht mposhtja e kësaj rezistence e vë anijen në lëvizje.
Kështu është edhe me jetën tonë.
Problemet nuk na ndalojnë; përkundrazi, kapërcimi i tyre na jep forcën për të ecur përpara, për t'u rritur dhe për të arritur suksesin.