Jeta nganjëherë nga detyron të lëvizim para. Koha nuk rrinë dhe nuk mund ta kthejmë pas.

E pranoi Islamin një djalosh i bukur i medinasëve i cili quhej Tha'lebeh b. Abdurrahman. Ai vazhdimisht i shërbente të dërguarit të Allahut (paqja qoftë mbi të) me dashuri të madhe dhe në çdo çast ishte pran tij.

Jahja ibn Jahja en-Nejseburi tregon:

Një ligjërues (musliman) transmeton: Në vitin 1425 hixhrij, isha në haxh dhe mbajta një ligjëratë në temën “Jeta më ka mësuar”.

Një lypës, i varfër, me vite të tëra qëndronte ulur mbi një sënduk të vjetër në fund të rrugës, duke lypur.

Çdo mëngjes, një njeri shkonte tek një kiosk i vogël i gazetave, e përshëndeste ngrohtësisht shitësin, e paguante gazetën, e merrte dhe në fund largohej.

Në kohën kur Britania e Madhe kishte shtrirë pushtimin edhe në tokat Indiane tregohet se si një officer i lartë anglez nga arroganca e kishte goditur një fshatar të varfër indian aq fortë sa që i varfri bie përdhe.

Një djalosh i dëshpëruar shkoi te një njeri i urtë dhe i tha:

Tregohet se një njeri i ditur u paraqit në klasë me një vazo të gjatë dhe me grykë të ngushtë për t'i dhënë një mesazh nxënësve të tij.

Imagjinoni një foshnje në barkun e nënës që ka frikë të lindë e të jetojë në këtë botë.