Dikur një dijetar i dha nxënësit që e kishte edukuar vetë një gurë shumë të ndritshëm dhe i tha: “Bir! Merre këtë dhe tregojua tregtarëve që të dalin para! Pyeti ata se sa para japin për të! Por, kurrsesi mos e shit, dhe në fund sille këtu! Ti vetëm shiko se çfarë do të të thonë! Pastaj eja te unë dhe më trego!”

Tregohet për një njeri i cili quhej Enes ibn Amir.

Ishte një njeri i cili merrej me peshkim, e si zakon e kishte që të peshkon natën.

Autobusi me të cilin kthehesha nga puna, si zakonisht, ishte i stërmbushur me njerëz, të cilët më shtynin andej këndej, e kjo ma shtonte më tepër nervozizmin që e kisha.

Një bukuroshe e vogël mbante dy mollë në duar. Nëna e saj hyri në dhomë dhe e pyeti me buzëqeshje:

Një çift pas 11 viteve martese ishin bërë me djalë. Ai, për ta ishte drita e syve.

Ebu Mahdhureja ishe një fëmijë gazmor. Sapo të thirrej ezani, ai i mblidhte fëmijët dhe fillonte ta imitonte myezinin.

Para disa vitesh, një bujk kishte blerë një fermë në një kodër ku frynte shumë erë. Pasi u vendos aty, puna e parë që bëri ishte gjetja e një ndihmësi. Por, as në fshatrat e afërta dhe as në ata të largëta askush nuk donte të punonte në fermën e tij.

Ishin dy njerëz, fqinjë i njëri-tjetrit me dyqan. Njëri shiste mjaltë e tjetri shiste uthull.

Një herë një njeri shkoi te dijetari dhe kërkoi këshillë nga ai. Dijetari i tha: “Po të t’i bësh këto gjashtë gjëra asnjë njeri nuk mund të të bëj keq ty”.