Një mbreti kishte dhjetë qen të egër, të cilët i shfrytëzonte për t’i torturuar shërbëtorët e tij që bënin gabime.

Njëherë e një kohë jetonte një mbret i cili fliste me bimët. Doli një ditë në kopshtin e tij dhe vërejti se të gjitha lulet, shkurret dhe drunjtë ishin zverdhur dhe po vdisnin

Një mbret kishte një kalë të bardhë të cilin e donte shumë.

Një dijetar, duke qeshur, një ditë tha: Në Indi është një pemë. Kush i ha frutat e saj, nuk plaket, nuk vdes dhe mbetet gjithmonë i ri. Fjalët e këtij dijetari arritën te mbreti, të cilit i lindi dëshira që t'i kishte ato frute.

Një person e pyeti një njeri të urtë : Si të dal nga rrethi vicioz i përditshmërisë së zbrazët ku nuk kam as dashuri, e as lumturi?

Një herë e një kohë, thuhet se ka qenë një plep i madh njëqind vjeçar e njëqind metra i gjatë, me trung që nuk e mbërthenin dot dy burra.

Një ditë, mbreti i mblodhi tre shërbëtorët e tij. Secilit prej tyre u dha nga një thes t’i mbushin me pemë e t’ia sjellin atij

I ankohet një njeri dijetarit duke i thënë:

Në kohën e dinastisë Abasite, në Bagdat kishte jetuar një dijetar i cili e çmonte shumë diturinë.

Ishte një vajzë e vogël e cila dëshironte ta gjejë lumturinë. E dinte se e pret rrugë e gjatë deri te lumturia, kështu që përgatiti valixhen